TEST NA UTRATĘ WARTOŚCI AKTYWÓW (IMPAIRMENT TEST)

Zgodnie z obowiązującymi standardami rachunkowymi (zarówno polskimi, jak i międzynarodowymi), wartość aktywów ujętych w bilansie spółki powinna być regularnie oceniana i weryfikowana. Obowiązek ten ciąży na kierowniku jednostki, to jest na zarządzie spółki, wspólniku (w przypadku spółki jawnej, cywilnej lub partnerskiej), komplementariuszu (w przypadku spółki komandytowej lub komandytowo-akcyjnej) lub osobie fizycznej (w przypadku jednoosobowej działalności gospodarczej).

W sytuacji, w której pojawiają się przesłanki wskazujące na utratę wartości danego aktywa, należy dokonać odpisu aktualizującego jego wartość.

Przesłanki te mogą mieć dwojaki charakter:

  • wewnętrzny, obejmujący: duże prawdopodobieństwo wystąpienia lub wystąpienie istotnych, negatywnych zmian w sposobie i zakresie wykorzystania danego aktywa, pogorszenie jego ekonomicznej wydajności, utrata przydatności lub jego uszkodzenie;
  • zewnętrzny, obejmujący m.in.: duże prawdopodobieństwo wystąpienia lub wystąpienie istotnych zmian rynkowych, prawnych, ekonomicznych lub technologicznych, które wpłynęłyby na wartość danego aktywa.

Test na utratę wartości powinien zostać przeprowadzony w odniesieniu do najmniejszej możliwej do wyodrębnienia grupy aktywów (tzw. ośrodka generującego środki pieniężne, ang. cash generating unit – CGU), które wspólnie generują korzyści ekonomiczne.

W momencie potwierdzenia zaistnienia przesłanki/przesłanek do dokonania odpisu aktualizującego wartość danego aktywa, nasuwa się pytanie o jego wartość. W tym celu należy przeprowadzić test na utratę wartości aktywów, którego procedura jest szczegółowo opisana w odpowiednim standardzie.

W przypadku spółek prowadzących księgi finansowe w oparciu o polskie standardy rachunkowości, test należy wykonać w oparciu o procedury opisane w Krajowym Standardzie Rachunkowości nr 4 „Utrata wartości aktywów” (KSR 4). Spółki raportujące według międzynarodowych standardów winny przeprowadzić test w oparciu o procedury Międzynarodowego Standardu Rachunkowości 36 „Utrata Wartości Aktywów” (MSR 36). Z kolei na przykład dla spółek prowadzących księgi według amerykańskich norm, będą to procedury opisane w US Generally Accepted Accounting Principles (US GAAP), np. ASC 350-20 (ang. Accounting Standards Codification), czy ASC 360-10.

Przykładowo, przeprowadzenie testu na utratę wartości składnika majątku zgodnie z wymogami Międzynarodowych Standardów Rachunkowości (MSR 36) polega na porównaniu jego wartości bilansowej z tzw. wartością odzyskiwalną. Ewentualna nadwyżka wartości bilansowej ponad wartość odzyskiwaną stanowi kwotę odpisu z tytułu utraty wartości, którą należy odnieść w wynik finansowy okresu.

Wartość odzyskiwalna (ang. recoverable value) jest to kwota, jaką spółka może zrealizować w związku z danym składnikiem majątku. Istnieją dwa sposoby realizacji korzyści ekonomicznych wynikających z danego składnika majątku: jego sprzedaż lub dalsze użytkowanie w działalności gospodarczej. Wymogi MSR 36 dozwalają na alternatywne odnoszenie się do tych dwóch sposobów przy ustalaniu wartości odzyskiwalnej. Wartość sprzedażną aktywa obliczyć można poprzez ustalenie wartości godziwej pomniejszonej o koszty sprzedaży. Natomiast wartość użytkowa jest pochodną przyszłych przepływów, które jednostka zrealizuje w związku z użytkowaniem danego aktywa, pomniejszonych o wydatki ponoszone w związku z realizacją tych przepływów. Wartością odzyskiwalną jest kwota wyższa z dwóch wskazanych wielkości (wartości sprzedażnej i wartości użytkowej).

Posiadamy bogate doświadczenie w zakresie testów na utratę wartości majątku trwałego oraz wartości firmy. Obejmuje ono zarówno standardy krajowe (KSR), jak międzynarodowe (MSR czy US GAAP).

Ta strona używa plików cookie, aby zapewnić najlepsze wrażenia. Kontynuując korzystanie z tej witryny, zgadzasz się na ich użycie. Dowiedz się więcej o naszej polityce prywatności